پرستیژ فیلمی بود که حتی اون نسخه ی سانسور شده ی قاطی پاتی ای که از تلویزیون پخش شد هم منو تو اون سن به وجد اورد و تبدیل شد به بهترین فیلمی که دیدم.
هرچند که اون کجا و اصلی که الان تو هیژده سالگی میبینم کجا.
پرستیژ واقعا فیلم مسحور کننده ایه.
و من واقعا کریستوفر نولانو میپرستم بابت فیلماش.
بچسبد به: دلبریای زندگی , خوب ترین
برچسب:
نویسنده: میلاد جعفری
تاريخ: يکشنبه
7 خرداد
1396 ساعت: 19:26