1999

اين نامه را براي تو مينوسم كه نخواني
خواندنت دردي را دوا نميكند
كسي كه حرف رفتن را ميزند
ارزش ماندن را نميداند
بانو جان
قصه ي ما پايان خوشي ندارد
تو با باور همين پايان مرا شناختي
من به ماندن ميانديشم
تو به رفتن
فاصله از همين جا شروع ميشود
نه من انسان ويژه اي هستم نه تو
اصلن ويژگي يعني همين
معمولي بودن كافيست
براي انكه بتواني خوب باشي
لازم نيست قصه را باز كنم
تو هميشه از حرف هايم برداشت هايي كرده اي
كه گاه درست بوده و گاه بسيار نادرست
و من هميشه فكرهايم را به زبانم گفته ام
راستش من براي ماندن هيچكسي تلاش نميكنم
اين قانون جهان من است
كه ماندن يعني خود بودن
خودت را كسي بخواهد ميماند
شايد ماندن با ادم هاي معمولي مثل من كار ساده اي نباشد
ولي من همين معمولي بودن را دوست دارم
ادم هاي خوب
اكثرن نه زياد پول دارند نه زياد عاشقند
نه زياد اهل نمايش
اما دلي دارند كه خوب بودن را تمرين ميكند
دنيا دارد خالي ميشود از خوبي ادم ها
و ادم هاي خوب كم رنگ ميشوند
دنيا را كه رها كنيم
قانون هايش را كه نميشود حذف كرد
قانون جهان اين است ادم هاي خوب ادم هاي تنهايي هستند
من به تنهايي عادت دارم
و ميدانم
كه كسي كه حرف رفتن را ميزند ارزش ماندن را نميداند

علي ضيا

بچسبد به: من نمیگم , مُسَکِّن