xa0#13Reasons Why

#13Resons Why

xa0#13Reasons Why

بهار سال ۹۲ که میشه آخرِxa0سالِ آخرِ راهنمایی، یه شب یه متن نوشتم روی یه مقوای و کادر کشیدم براش و یه بند بهش وصل کردم. صبح توی مدرسه توی زنگ تفریح اول وصلش کردم روی تریبون توی حیاط. از همهی بچه ها خواستم یه چیزی برام بنویسن. که یادگاری داشته باشم ازشون.

بیست و یک سالو رد کردم.این وحشتناک ترین چیزیه که میدونم.

تو اتاقمون که رنگ آمیزیشو دیروز از صبح تا شب تموم کردم نشستم. رو موکت. بوی رنگ میاد و هنوز شبیه یه اتاق واقعی نیست. ولی میشه توش تنها نشست و تونتی وان پایلوت رو با صدای بلند گوش داد و یه چیزایی نوشت.ا

من هنوز فاکتور کافه تار و پود رو توکیف پولیم نگه داشتم. فاکتور اون سالادی که بعد از متری شیش و نیم خوردم و بارون از سقف کافه میریخت تو غذام. همون روزی که بعد از بهمان تنها راه افتادم تو خیابون و نمیدونستم کجا میرم، فقط نمیخواستم برم خونه.فاکتوره خیلی کمرنگ شده ولی هنوز شعر حافظو زیرش میشه خوند:ای پی...

خرید یه کتاب رنگ امیزی بزرگسالو باید بیارم تو اولویتای بالاتر.

از ذوق دلم میخواد به همه بگم کراش دارم رو اون اقای موجهی که جوراب مشکی کاکتوسی پوشیده بود :))) اصا ذوووق دارماااا

باشه اعتماد نکن. قبول نداشته باش خودتو. باشه چرت و پرت بگو. باشه مسخره به نظر برس. ولی بنویس.

موزیکهای بیکلام همیشه رو من جواب نمیدن. اکثرا مدتها توی پلیر ام رد میشن و صبر میکنن تا لحظه شون برسه. پلی میشن و تاثیرشون رو میذارن و کارشون تو این دنیا رو انگار انجام میدن.بعد دیگه انگار که میچسبن به همون لحظه و از اون لحظه به بعد هربار پلی میشن، فقط یه موزیک بیکلام و صدای ساز نیستن، شامل یک یا چند...

اون کانال شخصی که گفتم حالا دیگه فقط یه عضو داره و از اونجایی که نمیتونم بدون ابراز وجود جلوی یه جماعتی ، به زندگیم برسم عین آدم، یه کانال پابلیک زدم عاری از هرگونه نوشته دارای ارزش ادبی یا فرهنگی یا هرچی. blue_alley

یه زمانی یه بلاگر کدنویس حرفهای اینجا بود که وقتی کامنت مینوشتی (قبل از فرستادن) متن کامنتت رو داشت، و اگه چیزی مینوشتی وپاک میکردی اون میفهمید.

من امروز آرشیو اینجا رو خوندم و یجورایی واقعا افسرده شدم.

تابستونی که بعدش قرار بود من برم کلاس اول رو «خونه باباجوناینا» زندگی کردیم.هرشب رو تراس میخوابیدیم. روند اینجوری بود که باباجون که نزدیک خوابشون میشد، بچه ها رو صدا میکردن که جاها رو پهن کنن. بعد یه

کاش یه نفر بود، هر شب این حدود، طبق یه قرار نانوشته به هم پیام میدادیم و درمورد معمولیترین و بیربطترین چیزها ساعتها تعریف میکردیم و بازم باهم حرف داشتیم و طرفای سه، سه و نیم وسط گفتگو بیهوش میشدیم و میرفت تا فردا شب.

وقتی پشت لپ تاپ میشینم ناخودآگاه اولین کاری که به ذهنم میرسه باز کردن بلاگفاست. هرچند توی گوشیمم بیشتر از اینکه اینستاگرام رو رفرش کنم، بلاگفا رو رفرش میکنم ولی توی گوشی هرگز به راحتی لپ تاپ بخش نوش

آدمایی که منو ساده صدا میزنن ناخودآگاه تو دسته بندی متفاوتی برام قرار میگیرن. احساس صمیمیت بیشتری انگار دارم باهاشون. ینی خب اصولا دوستاییم که ساده صدام میزنن دوستایی ان که صمیمیترم باهاشون. نه اینکه معجزهای تو کلمه ساده باشه، این یعنی منو جوری میشناسن که هستم و میخوام.منتها اینا رو گفتم که بگم وقتی...

ساده سعی کن گاهی یکم پیچیده تر و عمیق تر به مسائل نگاه کنی که دائم شبیه آدم فضاییای سادهلوح نباشی.

بنظر من هرکدوم این شرکتای خوب سریال سازی یه دفترچه راهنمای مخصوص دارن. مثلا نتفلیکس یه کتابچه داره که «چطور سریال را جذاب کنیم» بعد اینو به هرکس میخواد تو این شرکت سریال بسازه میدتش.بعضیا یه موضوع انت