میدونیبنظر من عجیبترین یا خاصترین خاصیت آدما اینه که ادامه میدن.آرزو میسازیم و کلی پاش وقت میدیم، یه شبه همه آرزومون دود میشه میره هوا ،آدمهایی که عاشقشونیم میمیرن،هر چیز ارزشمندی که داریم تو یه لحظ

یه روزی ام بود که سه تایی نشستیم متن نوشتیم و رفتیم میکروفن دفتر رو برداشتیم و تو زنگ تفریح متنمون رو خوندیم.

تو خیابون شریعتی یه ساختمون تقریبا قدیمی هست. یه در بزرگ با ابهت داره با سردر «موزه هنرهای معاصر صنعتی».پنج تا پنجره اینطرف در هست و پنج تا پنجره اونطرف.دیشب پیاده از جلوش رد میشدم. مثل این بود که یه

یادم به زمانی افتاد که توی سرم انگلیسی و با صدا و لهجهی شایلن وودلی حرف میزدم.اتفاقا حالم خوب شد از یادآوریش.

کاش یه نفر بود که حتی اسمم روهم نمیدونست. یه غریبه صد درصدی که تا قطره آخر حرفامو بهش میزدم.

میدونی چیه؟دارم میفهمم من با ارتباط برقرار کردن مشکلی ندارم. با آدما مشکلی ندارم. دوست دارم باهاشون حرف بزنم. از اون آدم اون طرف خط خوشم میاد. از این طرف خط خوشم نمیاد. خوشم نمیاد اینی که این طرف خطه به اون آدما دسترسی داشته باشه، باهاشون دوست شه.

خیلی خوب گفتی. اصلا شاید برا گفته شدن نیستن اون حرفا.

در اصطلاح مرسوم،xa0حوصلهسررفتگیxa0حالتxa0احساسیxa0و گاهxa0روانشناختیxa0است که وقتی فردی هیچ کاری به خصوصی برای انجام دادن ندارد، تجربه میکند، علاقه ای به محیط اطراف خود ندارد، یا احساس میکند که یک روز یا دوره

خواب امروزم از اون خوابای عجیب بود. عضو یه تیم پلیس بودم.تو یکی از ماموریتا وقتی یه عالمه تک تیرانداز که با این نشونه لیزریا همه رو نشونه گرفته بودن، رو با تفنگای خودشون کشتم و همه ادم بدا مُردن، یه چ

دیشب توی خواب، یه فوتبال میدیدیم که دقایق اخر بازیکنی که گل زد خوشحالی کرد و دوید کنار زمین و یهو زد تو گوش یه زن که کنار زمین واستاده بود.یهو همه هجوم بردن سمتش و یه تعداد زن پلاکارد در دست همونجا اعتراض کردن. و من تو خونه داد زدم.خونه خودمون نبودیم.سُها واضحا توی خوابم بود و الان با ویبره پیام اش ...

مدتهاست آنقدر درگیرِ نشدنها شدهام و آنقدر همه چیز به نتوانستنها گره خورده که یادم رفته مثل گذشته لحظات زیبا را بقاپم و با عکسی، واژهای، چیزی، جاودانهاش کنم.سالها پیش «سادگانه» کافهای بود که پس ا

نگار هنوز نمیدونه دلتنگی چیه. امشب وقتی فیلم آهنگ خوندمون با شیرین و مامان خودش و هممون باهم رو دید توی گوشیم، نفهمید دلش تنگ شده. فقط بغض کرد و نتونست هیچ جمله معنی داری بگه. بعد جوری گریه کرد که وقت

بیست و یک سالو رد کردم.این وحشتناک ترین چیزیه که میدونم.

خب بازم شبیه چسناله بنظر میاد اما میخوام بگم تقریبا وزغ منو درسته بلعیده و اینو میشه از ساعتهای خوابم در شبانه روز فهمید.

#شبهای روشن

از خودم بدم میاد بخاطر این حسی که دارم و کرمی که زیر پوستم داره میخزه درموردش.

من کی ام؟ ماجرا چیه؟xa0یکی که دست و پای انجام هیچ کاری نداره و از همه چی میترسه، شایدم فقط تنبلیش میشه و فقط هروقت هیجان زندگیش کم میشه،میگرده و میچسبه به ادما یا اتفاقای جدید خصوصا اگه دلپذیرش باشن. و خودشو سرگرم میکنه تا روز شب شه و شب صبح. وسطاش حرفای صدمن یه غازم میزنه که ته دلش فک کنه یه خبری ه...

برا چیزایی که میتونن گفته بشن گوش شنوا پیدا میشه. گوش های شنوای زیبا.امان از چیزهایی که نمیشه گفتشون.